قسمت نشد ببینمت خدا نگه داری کنم...

طاقتم از رنگ ها تنگ آمده
خسته ام از دستهاي شعبده
يك تبر،يك مرد، كو تا بشكند
سنگهاي سردُ سختِ بُتكدِه
تا به كي بازيچه ي سالوسيان
خسته ام از بازي ِ بي قاعده
آسمان باران ِ بيداري ببار
بر سر اين مردمان ِ شَبزدِه
چيست در مُشت سياست مردها
پرده ها رُ پس بِزن پاسخ بده
كاش يكدم ،چشمِ دل را وا كنند
عشق هم از دستشان پرپر شده
رنگهاشان رنگِ بيرنگي گرفت
دستهاشان هم برايم رو شده
خسته ام از زهدِ تزويرُ ريا
كو؟نشانم ده طريق ِ مِيكده
قلبم از هرزِه كاريها گرفت
يك وجب از آبِ درياهم بدِه
يك نفر كو؟تا كه آرامم كند
خواب هم از چشمِ قلبم پَر زدِه....

شاعر: مهدي اكبري

                          مرواريد

بعضئ از آدمها فقط از دور زیبا هستند فقط از دور ...........

قصه ي من قصه ي غم، قصه ي بي تو موندن ِ قصه ي من قصه ي شب، شباي ِ بي تو خوندن ِ   شعرِ من از جنس ِ غزل، شعر تو رُ نداشتن ِ شعرِ من از جنس ِ چِشات، رو شب قدم گذاشتن ِ   عشق ِ من از جنس ِ سكوت، عشق ِ به تُو رسيدن ِ عشق ِ من عشق ِ بي صدا، تو رُ تو آينه ديدن ِ   حرفِ من حرفاي دل ِ، گلايه هاي بي كسي حرفِ مسافري غريب، بدون هيچ همنفسي   نگاهِ من خيره شدن، به قاب عكس خالي ِ نگاهِ من شمردن، گُلاي زردِ قالي ِ   قلبِ من آشيونهِ غم، منتظرِ حضورتِ قلبِ من اخرين گُذر، واسه شب عبورتِ... شاعر : مهدي اكبري

 مسافر

   برای دلای پر درد گاهی من سنگ صبورم
یه روزی ساکت و خاموش یه روزم شوخُ شرورم
 
پرای پرواز قلبم گاهی بازن گاهی بسته
بعضی روزا تنهام ، بعضی شبها خسته
 
بعضی وقتا مثه دریام ، بعضی وقتا مثه خشکی
گاهی رنگی ، گاهی آبی ، گاهی ساده رنگ مشکی
 
یه روزی یکّه وُ تنهام ، یه روزم تو جمع مردم
یه روزی پیدای پیدا ، یه روزی می شم گم ِ گم
 
دل من یه روز کویره ، یه روزم سبزه و پرآب
یه روزی هشیاره هشیار ، یه روزم مستو خراب ....

سلام بهار زندگیم ، سلام قشنگ بی ریا حالت چطوره نازنین ، چه می کنی با دوریا روزات چه جوری می گذرن ، شبا چطور سر می کنی چقد تا خوابت ببره ، این ور و اون ور می کنی از تو دلت خبر دارم حال دلت خیلی بده این سرنوشت عاشقا ، از اون قدیم تا ابده عشقه و سیصد تا بلا ، یه وقت نگی نمی تونی قصه مونو ولش کنی ، بگی دیگه نمی خونی یه وقت نیاد اونروزی که بگی دیگه خسته شدی با اینهمه دام و قفس بگی که پر بسته شدی نبینم از تو خاطرت ، عهدی که بستیم پاک بشه درخت خاطراتمون ، یه وقت بمیره خاک بشه یه وقت نگی دیگه بسه ، بری و تنهام بزاری به وسعت دشت دلم گلای ماتم بکاری درسته که اگه بری ، غصه و دردت کم می شه ولی بدون که اینجوری ، درخت عمرم خم می شه راستی تو می تونی بری ؟ بی من بری ، بی همنفس تو بری و رها بشی ، منم بمونم تو قفس؟ فکر نکنم دلت بیاد ، دل منو خون بکنی قلب منو بشکنی و منو پریشون بکنی درسته که بعضی روزا ، یه خورده غرغر می کنی ولی اگه پاش برسه ، حسابی شرشر می کنی من تو رو خوب می شناسمت ، تو مثل رویا می مونی قصه زنده موندنو تو گوشای من می خونی قلب تو عین دریاست زلال و پاک و آبی تو عالم رفاقت تو نابه نابه نابی سرت رو درد نمی یارم ، فکر می کنم دیگه بسه می بخشی بعضی گفته هام یه جورایی پیش و پسه تو رو سپردم به خدا ، خدای خوب و مهربون قدر دل قشنگتو ، تو رو به جون من بدون ... شاعر : مهدی اکبری